meminTT

Title : Are U Ready?

Pairing : Choi Seunghyun x Lee Seunghyun , TAEYANG x Kwon jiyong

Rate : PG-13

Genre : Romantic/Drama

-3-

“ซึงรี ไปได้แล้วน่า” ซึงฮยอนบ่นเบาๆเมื่อเห็นพวกรุ่นพี่รุ่นน้องนักศึกษายืนถ่ายรูปพวกเขากันมานานแล้ว
“พี่ซึงฮยอนรีบหรอฮะ” ซึงรีถามทั้งๆที่ยิ้มให้กับกล้องของรุ่นน้องคนหนึ่งอยู่
“เรา มีนัดกับจียงไง…” ซึงฮยอนพูด ไม่ทันให้คนตัวเล็กได้พูดเลย “...หลีก” แน่นอนว่าเสียงอันแข็งกระด้างนี้เขาพูดกับพวกที่ยังไม่เลิกถ่ายรูปเขากับซึง รีสักที

-โต๊ะประจำของกลุ่มซึงฮยอน-

“เฮ้อ เหนื่อยชะมัด”
“แล้วทีเมื่อกี้ยิ้มเอายิ้มเอา เป็นไงล่ะ แก้มฉีกรึเปล่า” ว่าแล้วซึงฮยอนก็หยิกแก้มของคนตัวเล็กเบาๆ
“อ๋าาา ไม่เอาน่าพี่ซึงฮยอน” ร่างเล็กยิ้มเหมือนเด็กถูกแกล้ง
“นี่” ซึงฮยอนสะกิดคนข้างๆ
“มีอะไรหรอฮะ”
“ขอยืมหน่อยนะ” ยังไม่ทันที่ซึงรีจะได้ถามเลยว่าซึงฮยอนขอยืมอะไรจากเขา ซึงฮยอนก็ก้มเลยนอนหนุนตักนุ่มๆของคนตัวเล็กทันที
“อ่า -//////-”
“พี่ปวดหัวนิดหน่อย ไม่ว่ากันนะ” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กที่เขานอนหนุนอยู่ขณะนี้ไม่ได้โต้ตอบหรือขัดขืน ซึงฮยอนก็หลับตาลง
-Lee Seunghyun side-
วันนี้ เป็นวันแรกที่ผมมาที่นี่ ที่มหาลัยนี้ วันแรกของการเรียนมหาลัยก็ยุ่งยากแบบนี้แหละ ตั้งแต่เข้ามา ผมก็รู้จักกลุ่มของพี่ซึงฮยอน เป็นคนแรก พี่ๆเขาช่วยผมเอาไว้ แถมตอนนี้ผมยังได้เป็นเดือนมหาลัยร่วมกับพี่ซึงฮยอนด้วย
ตอนนี้ผมกำลัง นั่งจ้องหน้าผู้ชายที่นอนหนุนตักผมอยู่แล้วยิ้ม ผมไม่สนหรอกนะว่า ใครๆจะหาว่าผมบ้า ผมรู้ว่าพี่ซึงฮยอนหล่อ ขนาดหลับยังดูดีมากๆ ตาดุๆนั่นตอนนี้ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า แต่สิ่งที่ยังวนเวียนอยู่ในความคิดของผม คือ ประโยคที่พี่ซึงฮยอนพูดเป็นครั้งสุดท้ายกับผม ก่อนที่พี่เขาจะหลับไป
‘พี่ปวดหัวนิดหน่อย ไม่ว่ากันนะ’ ผมว่าผมไม่ได้คิดมากไปนะ แต่พี่ซึงฮยอนไม่เคยเรียกตัวเองว่า ‘พี่’ กับผมเลย ไม่แปลกใช่มั้ยที่ผม...

ผ่านไป 15 นาที
ทำไม เพื่อนๆพี่ซึงฮยอนมาช้าจัง ไม่ใช่ว่าผมเบื่อหรืออะไรหรอกนะ ผมเกร็งเสียมากกว่าเพราะทุกๆคนมองมาทางผมแปลกๆ หรือว่าพวกเค้ามองพี่ซึงฮยอนนะ
“เอ่อ ขอโทษนะ”
-End Lee Seunghyun side-

“เอ่อ ขอโทษนะ” เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มีมารยาท เหมือนกับเรียกคนที่นั่งอยู่ให้สนใจ เพียงแต่ใบหน้าที่จดจ้องคนที่นอนหลับอยู่อย่างไม่ปิดบัง
“???” เมื่อละสายตาจากซึงฮยอนแล้ว เธอหันมาสนใจคนที่กำลังทำหน้าไม่เข้าใจอยู่
“นาย... ซึงฮยอนใช่มั้ย?” ร่างของชื่อนั้นกระตุกเล็กน้อย ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องพูดกับเขาแน่ๆ แต่เมื่อพอได้ยินเสียงนั่น เธอยิ่งดูน่ากลัวมากๆ สำหรับเขา ใบหน้าที่สวยดั่งเจ้าหญิงนั่น สวย...มากเพียงใด ก็น่ากลัว...มากเพียงนั้นสำหรับคนตัวเล็ก
“ฮะ” ซึงรีขานรับ
“ช่วยปลุก เทมป์ให้หน่อยสิ” เธอพูดพลางชี้ไปที่คนตัวสูงที่หลับอยู่ ผู้หญิงคนนี้เป็นอีกคนที่เรียกซึงฮยอนว่าเทมป์ ทำให้ซึงรีแปลกใจไม่น้อย
“อ่า...”
“เขาไม่ว่าหรอกน่า” รอยยิ้มที่สวยงามเผยออกมาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กที่อยู่หน้าเธอทำท่าลำบากใจ
“งั้น ก็ได้ฮะ...พี่ซึงฮยอนฮะๆ” ไม่เรียกเปล่า ซึงรีเขย่าตัวซึงฮยอนที่นอนอยู่บนตักเบาๆ เหมือนกันไม่อยากให้คนๆนี้ตื่นขึ้นมาซะอย่างงั้น
“อือออ” เสียงครางเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่านั้นทำให้เจ้าของหมอนชั่วคราวอย่างซึงรีหน้าขึ้นสีระเรื่อ
“อ่า...พี่ซึงฮยอน” ซึงรีพูดเบาๆ
“หือ?” ซึงฮยอนเลิกคิ้วอย่างสงสัย ทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา
“ตื่นได้แล้วน่า ทีโอพี” เสียงของบุคคลที่3เอ่ยพลางกอดอกรออย่าใจเย็น เธอรู้ดีว่าซึงฮยอนตื่นยากแค่ไหน
“มินยังหรอ” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยทำให้ซึงฮยอนลุกขึ้นอย่างว่าง่าย
“เอ่อ พี่ซึงฮยอนรู้จักเขาหรอฮะ”
“อืม”
“ปาร์คมินยัง...ยินดีที่ได้รู้จักนะซึงฮยอน” หญิงสาวแนะนำตัวพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อย
“เรียกผมว่าซึงก็ได้ฮะ” ซึงรียิ้มตอบ
“นี่ ท็อป ยินดีด้วยนะ ที่ได้เป็นเดือนมหาลัยน่ะ นายด้วยนะซึงรี” มินยังพูดพลางยิ้มอย่างจริงใจ
“แล้วเธอล่ะ ไม่น่าพลาดนะ” ซึงฮยอนพูดกลับ
“ฮะๆ” รอยยิ้มเขินๆที่น้อยคนนักที่ได้เห็น ผุดออกมาบนใบหน้าสวย

I'm a B.A.D Big bang da Big boy!~~
เสียงริงโทนโทรศัพท์ของซึงฮยอนดังขึ้นทำให้บทสนทนาหยุดอยู่แค่นั้น เมื่อซึงฮยอนดูชื่อที่โทรเข้า
‘จียง’
“ว่าไง”
(เท๊มมมม ชั้นขอโทษนะ พอดีวันนี้มีประชุมกะอาจารย์อ่ะ ไปไม่ได้แล้ว)
“อืม แค่นี้ใช่มั้ย”
(เดี๋ยว เดี๊ยวววว วางไปยังหว่า โหล๋ๆๆๆๆ)
“ฮะๆ มีอะไร”
(อย่ามาขำนะเทมป์ ช่างมันเหอะ โอ๊ยไอ้เตี้ยหุบปากไปก่อน โอเค มาล๊ะเทมป์ พรุ่งนี้วันเสาร์ 2 ทุ่มเจอกันที่เดิมนะ)
“อืม Bakona?”
(นั่นแหละๆ พาน้องซึงไปด้วยน๊าๆ)
“หืม แต่น้องอายุไม่...”
(โห่ ชั้นเลยให้เทมป์พาไปไง พาน้องเข้าได้ชิมิ)
“อืม”
(งั้น พรุ่งนี้เจอกันน๊า บ๋ายบาย มั๊วะๆ)
การ สนทนาจบลงเท่านั้นซึงฮยอนมองไปที่ 2 คนที่เหลือ ปาร์คมินยังกำลังเบ้ปากใส่นักศึกษาชายที่มองเธอด้วยสายตาโลมเลียลับหลังเขา เพราะการมองผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าซึงฮยอนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่ และ ซึงรีกำลังนั่งเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง
“มินยัง ซึงรี”
“เดี๋ยวชั้นไปก่อนนะ มีธุระน่ะ” มินยังสะดุ้งเหมือนลืมอะไรบางอย่าง เมื่อบอกกับทั้ง 2 คนที่เหลือแล้วก็กระวีกระวาดเดินออกไป

TBC.

มาทอล์กกันนนน

เราต้องขอโทษมากๆเลยที่ไม่ได้มาอั้พนานมากก
พอดีเน็ดขัดข้อง เล่นไม่ได้
เราจะรีบมาอั้พบ่อยๆเลยน้ะ
ไม่รู้ลิมฟิกเรื่องนี้กันไปรึยัง????
ยังไงก้ขอโทษด้วยน้า
กราบขอโทษงามๆอีกที

edit @ 8 Apr 2009 15:36:37 by mymint

Title : Are U Ready?

Pairing : Choi Seunghyun x Lee Seunghyun , TAEYANG x Kwon jiyong

Rate : PG-13

Genre : Romantic/Drama




-2-


“กลับมาเดี๋ยวนี้นะไอ้จียง!!!” เสียงทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความโกรธตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักตัวดีรีบวิ่งหนี
“ขอโทษน้าเทมป์ เย็นนี้เจอกันนะสุดหล่อ”
“ไอ้แทยัง ... เอาไงดีวะ” ซึงฮยอนถามเบาๆ
“ชั้นว่าก็ปล่อยๆไปเหอะ เพราะ...” แทยังเว้นระยะในการพูดเพื่อมองปฏิกิริยาของเพื่อนรักเสียก่อน
“เพราะ?” ซึงฮยอนเลิกคิ้วเป็นเชิงให้พูดต่อ
“เพราะ ชั้นก็เห็นดีด้วยว่ะ” แทยังพูดพลางตบบ่าเพื่อนเหมือนเป็นการเห็นใจ แต่ในใจกลับมีแผนการบางอย่างที่ตนคิดวางแผนกับเพื่อนประธานสุดแสบไว้แล้ว
“ชั้นจะไปถอนตัว” ซึงฮยอนบอกด้วยน้ำเสียงที่ราวเหนื่อยหน่ายกับเรื่องพวกนี้เต็มที
“ไม่ได้นะ!”
“งั้นบอกมาว่าทำไมต้องเป็นชั้น...” ซึงฮยอนพูดพลางมองหน้าแทยังอย่างคาดคั้น “...แล้วชั้นจะไม่ถอนตัว”
“เฮ้อ เอางั้นก็ได้ ไปที่สวนหลังโรงเรียนกันเหอะ” ไม่ต้องพูดให้มากเรื่อง ทั้งคู่พร้อมใจกันโดดเรียนอยู่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาเวลานี้ ซึงฮยอนจะไปที่หาเงียบๆ พักผ่อนสักพักเสมอ

สวนหลังโรงเรียน
“ว่ามา” ซึงฮยอนเปิดประเด็นเรื่องที่อยากรู้ทันทีโดยไม่รอช้า
“เฮ้ย อย่าซีเรียสดิวะเพื่อน” แทยังเห็นคนตรงหน้าทำหน้าประหนึ่งว่าแบกโลกไว้
“...” ซึงฮยอนเงียบ รอฟังเหตุผลที่ต้องเป็นเขา
“เออๆ เล่าแล้ว มึงรู้เรื่องกิจกรรมที่จะมีหลังจากเลือกดาวและเดือนมหาลัยแล้วมั้ย”
“...”
“เฮ้อ ฟังนะเว่ยหลังจากที่ได้ดาวและเดือนมหาลัยแล้ว มหาลัยอื่นและมหาลัยของเราจะมีการแลกเปลี่ยนตัวแทน นั่นก็คือ...”
“อย่าบอกนะว่า…” ซึงฮยอนพูดแทรก อย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดไว้เลย
“อืม ตัวแทนของมหาลัยก็คือดาวและเดือนมหาลัยนั่นแหละ”
“แล้วทำไมต้องเป็นชั้น” ซึงฮยอนถามต่อ เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะมหาลัยก็มักจะมีกิจกรรมแปลกๆอยู่แล้ว
“แก ก็รู้นี่หว่า ว่ามหาลัยเราไม่ถูกกับมหาลัยอื่น ปีที่แล้วตัวแทนของมหาลัยเราไปร่วมกิจกรรม 2 อาทิตย์ กลับมาก็ถูกหามเข้าโรงพยาบาล มหาลัยเราเอาเรื่องเค้าไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน ประธานในปีนั้นถูกกดดันจากรอบข้างจนต้องลาออก ไอ้จียงมันอยากให้แกช่วย” สิ่งที่ซึงฮยอนไม่เคยรู้มาก่อนเกี่ยวกับเบื้องหลังเรื่องพวกนี้ได้เผยออกมา
บรรยากาศความเงียบปกคลุมเมื่อแทยังหยุดพูด และดูเหมือนซึงฮยอนกำลังใช้ความคิดในการตัดสินใจว่าจะเข้าร่วมกิจกรรมนี้หรือไม่
“จะเอาไง” แทยังถามเมื่อเริ่มทนไม่ไหวกับอาการนิ่งเป็นเวลานานของซึงฮยอน
“...” ซึงฮยอนลุกขึ้นแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ
“มึงไม่ห่วงเพื่อนบ้างหรอไง ไอ้จียงมันจะเป็นยังไงบ้าง คิดบ้างสิวะ!!” แทยังผลักไหล่ซึงฮยอนให้หันหน้ากลับมา
“ไอ้จียงมันไม่เป็นไรหรอกน่า ไปกันเหอะ” ซึงฮยอนกล่าวด้วยสีหน้าสบายๆ ผิดกับคนตรงหน้าที่โกรธจนตัวสั่น
ผัวะ~ หมัดลุ่นๆที่ออกมาด้วยความโมโหทำให้ลืมคิดว่าคนตรงหน้าคือเพื่อนรักของตน
ขวับ~ คนอย่างชเวซึงฮยอนไม่อยากเป็นพระเอกแล้ว เขารับหมัดนั้นได้ทัน ก่อนจะเอ่ยปากพูด
“ถ้าหน้าชั้นเสียโฉมแล้วไม่ชนะอย่าว่ากันนะ”
“ว่าไงนะ แล้วนี่จะไปไหน” แทยังถามเมื่อซึงฮยอนหันหลังเดินออกไป
“ไปหาข้าวกินดิ กลางวันยังไม่ได้กินเลย ทันเลิกเรียนอยู่แล้วน่า” ซึงฮยอนตอบพร้อมยิ้มตามแบบฉบับของเขา
“…” แทยังยืนนิ่ง เหมือนกับสมองประมวลผลไม่ทัน
“ไปด้วยกันมั้ย” ซึงฮยอนหันมาถาม
“ไปดิ” แทยังตอบเมื่อเริ่มเข้าใจสิ่งที่เพื่อนรักพูด
‘ทันเลิกเรียนอยู่แล้วน่า’ หมายความว่าจะไปสินะ

-Kwon Jiyong side-
ออดดดดด~
อ๊ะ! เลิกเรียนแล้วสินะ วันนี้ผมแทบไม่ต้องเรียนเลยมัวแต่เตรียมเรื่องกิจกรรมพวกนี้ ไม่รู้เทมป์จะยอมมามั้ยนะ
“ขอให้ทุกคนมารวมกันที่สนาม 2 ด้วย” อ้ากกก เสียงผมเวลาออกไมค์นี่ดูดีชะมัด ฮิฮิ

5 นาทีผ่านไป
“ทุกคนเงี๊ยบบบบ” เสียงอันแหลมและดังกว่า 120 เดซิเบลของผมบวกกับการออกไมค์ เสียงเราใช้ได้แฮะ
เงียบบบ~
“รายชื่อต่อไปนี้เชิญขึ้นมาบนเวทีด้วย…” “นิชคุณ โอจินฮวาน อีก 2 คนสุดท้าย ฮะๆ...” จียงหันมายิ้มให้กับซึงฮยอน
ก่อนจะพูดต่อไป “… ชเวซึงฮยอน และอีซึงฮยอน ขึ้นมาบนเวทีได้เลยคร้าบบบบ”
-End Kwon Jiyong side-

“มีชื่อเราได้ไงเนี่ยย” อีซึงฮยอน เจ้าของชื่อสุดท้ายเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ เท่าที่จำได้ เขาไม่เคยไปลงชื่อสมัครนี่
“นี่ มีชื่อนายด้วยนี่ขึ้นไปบนเวทีกันเหอะ” เสียงทุ้มต่ำของซึงฮยอนเอ่ยกับคนที่ยังยืนงงอยู่
“อ๊ะ พี่ซึงฮยอน” ซึงรีสะดุ้งเมื่อมืออุ่นสำผัสที่ข้อมือ
“ไปได้แล้ว...แพนด้าน้อย” ซึงฮยอนพูดพลางยิ้มให้ มือของเขาบีบเบาๆที่มือของอีกฝ่าย เพื่อเป็นการให้กำลังใจ
“ฮะ”

“มากันครบแล้วนะ ทุกคนรับกระดาษแล้วแจกกันไป เขียนชื่อคนที่อยากให้เป็นเดือนมหาลัยนะ ส่วนไ
อ้พวกเดือนคณะทั้งหลาย ถ้าไม่ได้ลงชื่อก็อย่าบ่น เฮ้อะ!” จียงจบประโยคสุดท้ายด้วยความหมั่นไส้พวกเดือนคณะทั้งหลาย
10 นาทีผ่านไป
“เรียบร้อยกันแล้วนะ” จียงพูดเมื่อเขียนของตัวเองเสร็จ
“โอเคนะ” จียงถามเหล่ากรรมการนักเรียนที่กำลังเตรียมเขียนคะแนนลงบนบอร์ดอันใหญ่

“พี่ซึงฮยอนฮะ” ซึงรีเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่เงียบมาตลอดตั้งแต่ขึ้นเวทีแล้ว
“หืม”
“พี่ว่าใครจะชนะหรอฮะ” ที่ถามไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากชนะหรอกนะ เพราะคนที่ลงชื่อไว้ก็หน้าตาดีกันสุดๆ
แต่เขากลัวเรื่องอื่นมากกว่า เพราะเขาไม่อยากมีปัญหาอีก
“นี่เด็กน้อย ไม่ว่าใครจะชนะ พวกเราไม่มีทางตีกันหรอกนะ” โอจินฮวานบอกยิ้มๆ
“ใช่ อย่ากลัวไปเลย” ซึงฮยอนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“พวกเราสนิทกันทั้งนั้นใครๆก็รู้” นิชคุณพูดพลางตบบ่าเพื่อนทั้ง 2 คน เพื่อยืนยัน
“ฮะ” ซึงรีพยักหน้าอย่างรับรู้ อย่างน้อยเขาก็อุ่นใจแล้ว

“เริ่มล่ะนะ” เสียงของจียงทำให้บทสนทนาจบลงเท่านั้น
“อีซึงฮยอน จินฮวาน จินฮวาน อีซึงฮยอน นิชคุณ อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน อีซึงฮยอน อีซึงฮยอน อีซึงฮยอน
นิชคุณ จินฮวาน อีซึงฮยอน นิชคุณ นิชคุณ จินฮวาน อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน อีซึงฮยอน จินฮวาน จินฮวาน
อีซึงฮยอน นิชคุณ อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน อีซึงฮยอน อีซึงฮยอน อีซึงฮยอน นิชคุณ จินฮวาน อีซึงฮยอน
นิชคุณ นิชคุณ จินฮวาน อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน … ”
“ฮะๆ ชั้นรอดว่ะ” ซึงฮยอนพูดพลางหัวเราะเบาๆ
“ดูไปก่อนเหอะ” จินฮวานตอบพลางทำหน้าบูด
“ท่าทางด็กนั่นจะมีลุ้นแฮะ ” นิชคุณพูดพลางโบ้ยไปยังซึงรีที่นั่งเงียบ

“… หึหึ อย่างเพิ่งวางใจไปนะ เอ๊าต่อดีกว่าเน้อะ ชเวซึงฮยอน อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน
อีซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน อีซึงฮยอน จินฮวาน
ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน นิชคุณ จินฮวาน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน … ”
“เฮ้ย เป็นไปได้ไงวะ” ซึงฮยอนพูดอย่างแปลกใจ
“ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะอย่างสะใจของ 2 หนุ่มที่นั่งข้างๆ ดังอย่างไม่อายใคร
“ซึงรี…” ซึงฮยอนหันไปเรียกคนข้างๆ แล้วเขาก็พบกันรอยยิ้มของเจ้าตัวยิ้มให้อยู่
“... ก่อนที่จะพูดรายชื่อใน 2 ใบสุดท้าย ขอให้ ทั้ง2ซึงฮยอน มายืนข้างผมด้วยคร้าบบ” จียงพูดพลางอมยิ้มอย่างน่ารัก
“ตอนนี้คะแนนของทั้ง 2 คนเท่ากันอยู่ แปลว่าถ้าใน 2 ใบนี้มีชื่อใครคนหนึ่งไม่ว่าจะเป็นเพื่อนชเวสุดหล่อ
หรือ น้องอีสุดน่ารัก คนนั้นก็จะได้เป็นเดือนมหาลัยทันทีเลยจ้าาาา...” “... เอาล่ะนะ อ๊ะ! ทุกคนในที่นี้เชื่อในเรื่องเดสตินี่มั้ยยยย...”
จียงก้มลงไปถามคนที่อยู่ข้างล่าง เมื่อเขาเปิด กระดาษทั้ง 2 ใบนั้นดู
“… และในปีนี้ อีซึงฮยอน และ ชเวซึงฮยอน จะรับตำแหน่งเดือนมหาลัยด้วยกันเล้ยยยย” จียงพูดพลางวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนรัก
ที่ยืนยิ้มให้อยู่ล่างเวทีอย่างดีใจ
ทางด้าน 2 ซึง
“พี่ซึงฮยอนฮะ”
“ว่าไง เดือนมหาลัย”
“พี่ก็เหมือนกันแหละน่า -/////-”
ทางด้านวายบีจีดี
“ฮะๆ แทยัง เราทำสำเร็จแล้ว”
“อะ อื้มมม” หวังว่าไอ้คนที่กอดเขาอยู่คงไม่รู้หรอกนะว่ามันทำให้เขาใจเต้นแรงแค่ไหน

TBC.

edit @ 8 Apr 2009 15:33:23 by mymint

edit @ 25 Mar 2009 20:27:26 by mymint

edit @ 25 Mar 2009 20:28:02 by mymint

edit @ 25 Mar 2009 20:30:42 by mymint

edit @ 8 Apr 2009 15:33:59 by mymint